«Εκείνα τα δευτερόλεπτα δεν τα έχασα. Προσπάθησα να καλέσω το ασθενοφόρο και την αστυνομία. Ήταν το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό. Σου λέω ότι δεν τα 'χασα, γιατί, αφού δέχτηκα τη σφαίρα στο πόδι -που την ένιωσα σαν κάψιμο, δεν κατάλαβα τι ήταν-, αμέσως μετά είδα μια σφαίρα να περνά από το πρόσωπό μου».
«Ένιωσα όλη τη γλώσσα μου να καίει και τη στιγμή που ανέβαινα τα σκαλιά, για να μπω μέσα να ζητήσω βοήθεια, δεν μπορούσα πια να πατήσω το πόδι μου και έπεσα κάτω. Προσπαθούσα να δω αν η γλώσσα μου έχει κοπεί, για να δω αν θα μπορέσω να μιλήσω στον άνθρωπο που ήταν μέσα και να του πω ‘φώναξε ασθενοφόρο'. Ήθελα να πάω κοντά στον Μπάμπη και δεν μπορούσα, εκείνη τη στιγμή ήμουν απλά ένα τρομαγμένο ζώο. Κι ένιωσα ότι μας χωρίζουν. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ο Μπάμπης δεν ζούσε. Έλεγα τώρα μας χωρίζουνε, τι θα κάνω, πώς θα το αντέξω. Από τη στιγμή που με πήρανε με το ασθενοφόρο, «ξαναβρεθήκαμε» όταν ανεβήκαμε στην Καβάλα μαζί. Μπροστά ήταν ο Μπάμπης, και πίσω εγώ με το αυτοκίνητο. Δεν μπορώ να περιγράψω πως ένιωσα. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι τελείωσε η ζωή του τόσο βίαια. Δεν θα το ξεπεράσω ποτέ. Πολύ πιο εύκολα θα αντιμετωπίσω τη ζωή μου χωρίς τον Μπάμπη, παρά το πόσο άσχημα και βίαια έφυγε και πόσο τρομοκρατήθηκε. Αυτό είναι που με πονάει πιο πολύ. Βρέθηκαν πολλοί άνθρωποι που μου είπανε ‘δες ένα ψυχολόγο'. Δεν ένιωσα την ανάγκη».
Στη συγκλονιστική συνέντευξή της στο περιοδικό Nitro που κυκλοφορεί η Αγγελική Ηλιάδη μιλά ακόμα για τα «σημάδια» πριν τη δολοφονία που είχε αγνοήσει (το σπάσιμο δηλαδή του καθρέφτη του σπιτιού τους από το μικρό Μπαμπίνο καθώς και δυο εφιάλτες που η ίδια είχε δει), τη συναρπαστική γνωριμία και τη ζωή της με τον Μπάμπη Λαζαρίδη, τη μεγάλη του δικαστική περιπέτεια που πέρασαν μαζί, τη σχέση της με τους γονείς της, τη νέα της ζωή στη Βάρκιζα με το γιο της και τις εμφανίσεις της που ξεκινούν στο Όραμα στη Θεσσαλονίκη στις 5 Ιουνίου .
